Sanne, 2 september 2007
India , Delhi

Jetzt kommen die kamelen.. eh drommedarissen??

Van Jodhpur reisden we af naar Jaisalmer, the golden city. We werden ontvangen door Chandra; een Indiër met mooie praatjes die ons wel wat kortingen wilde geven voor het hotel en de woestijntrip. Niemand over vertellen, hè dames? Nee hoor Chandra. Overal had hij mannetjes voor dus we hoefden maar met onze vingers te knippen en er werd vanalles geregeld. Waar we uiteraard dankbaar gebruik van maakten..

De camelsafari was een heel avontuur, maar hoeveel bulten heeft een kameel eigenlijk? Twee toch? Waarom hebben al die beesten op straat dan maar één bult? Mm.. heeft dat misschien iets te maken met hoeveel water ze vasthouden? Volgens mij niet. Indiase kamelen zijn stiekem drommedarissen! Bij 45 graden (zonder overdrijven) sjok ik door de Thar Desert, hoog in de lucht op 'kameel' Bahlia. Mann.. wat is het heet!! Waar is die punica oase? Echt luisteren blijkt zo'n kameel ook niet te doen. Wil ik draven.. wil Bahlia stappen. Wil ik rechts.. wil Bahlia links. Voor de lunch streken we neer in de schaduw van een dor boompje. Op zoek naar takken om een vuurtje te maken, er moet rijst en curry gekookt worden.. zelfs midden de woestijn. Na het tweede deel van de tocht, totaal weggesmolten en verbrand, kwamen we aan bij de zandduinen waar we de nacht zouden doorbrengen onder de sterrenhemel. Sterren hebben we gemist.. toen we eenmaal geïnstalleerd waren onder onze lakentjes was het namelijk tijd voor een zware zandstorm en een flinke stortbui. De nacht hebben we moeten doorbrengen onder een lek zeiltje van twee bij twee. Met z'n vijven. De mannen hielden het vast en wij zaten 'droog' in het midden terwijl de regen langs m'n benen liep. Intiem hebben we Iris verjaardag om twaalf uur dus zeker gevierd. Lepeltje lepeltje, op en onder tassen, tussen de zweterige natgeregende kamelendekens, de desertmannen roken ook niet al te fris, de regen kletterde op ons verstikkende zeiltje en de gerecycelde lucht die we aan het inademen waren zorgde niet echt voor een goede nachtrust. Maar.. gelachen hebben we wel!

Na drie weken samen reizen vond ik het tijd om nog even een weekje alleen op pad te gaan. Via Jodhpur en Ajmer reisde ik af naar de heilige stad Pushkar, waar ik vooral heb genoten van mijn zwembadje. De stad zelf staat bekend om het holy lake, waar je op moet passen voor zogenaamde priesters die geld uit je zak willen kloppen met hun zogenaamde Puja's. Na een heel ritueel moet je vertellen hoeveel familieleden je hebt en willen ze dat je per familielid honderden euro's gaat doneren in ruil voor een sweet & happy life. Daaaag meneer, ik ga helemaal niks doneren. Toen werd de priester erg boos en gooide boos alle bloemen en andere prullaria die hij aan Brahma wilde offeren zo in het water en liep stampvoetend weg, boze hindi teksten uitkramend.

Vanuit Pushkar nam ik de nachtbus naar Agra; de stad van de Taj Mahal. De Taj werd ooit door Shah Jahan gebouwd als grafmonument voor zijn echtgenote die overleed tijdens een bevalling. Een prachtig bouwwerk.. sommige mensen dachten alleen dat Lonneke (Nl meisje dat ik ontmoet had) de attractie waren. Mensen bleven maar vragen of we met ze op de foto wilden.

Van Agra met de trein naar Delhi. Alleen de reis was alweer een heel avontuur aangezien ik in de verkeerde trein belandde, die er niet alleen twee uur langer overdeed, maar ook op een totaal ander station aankwam. Op het perron vroeg ik: "Delhi?" De mensen hingen al uit de overvolle trein die begon weg te rijden. "Wacht ik moet ook mee!" Ik werd de trein ingepropt en mocht met één halve bil naast een vrouwtje op haar houten plankje zitten. Ik deelde m'n koekjes met de kids in de trein, de man in de hoek propte schaamteloos de overige helft van het pak zo in zijn tas. Toen ik in Delhi uitstapte zorgde de hitte er alleen al voor dat ik het liefst rechtsomkeert de trein in wilde maken. Over de drukte en het lawaai nog maar niet te spreken. Alle 13 miljoen mensen zijn geloof ik telkens op dezelfde plek aan het schreeuwen en toeteren. Mann.. wat een stad! Voelde me weer een Hollywood star, alleen de fotocamera's ontbreken. Leuk hotelletje gevonden, beetje rondslenteren, chillen in een parkje, shoppen in Kahn Market en voor 3,5 euro naar de kapper aangezien het 's middags regende. Jahmilla en Iris waren er dinsdagavond voor een laatste avondmaal in India.

Op woensdagnacht stapte ik in de taxi naar Indira Gandhi Airport. Iedereen slaapt nog.. heel veel mensen doen dit op straat. Op de stoep of op een bankje. Een muur of een portiek. De drukke straat is populairder dan een rustig steegje. Beton wordt verkozen boven een zacht stukje gras. De riksja's staan geparkeerd aan de kant van de weg. De riksja chauffeurs zijn niet naar huis gegaan, het enige dak dat ze zich kunnen veroorloven is het dak van de riksja. Ook de holy cows houden niet langer het verkeer op, ze dromen over weilanden vol gras of herkauwen een plastic zakje. Dat holy is ook betrekkelijk, ik zag vandaag nog twee mislukte bevallingen op straat. Moeder en kalf hadden het niet overleefd en lagen midden op de weg. Dood. Geen haan die er naar kraait. De chauffeur zet me af bij het vliegveld. Namasté. Hij rijdt terug naar het centrum, parkeert zijn busje op een rustig plekje en gaat weer liggen. Delhi slaapt..


Helaas...
31 uur later landde ik op Schiphol. Weg uit het land waar sari's hip zijn. Waar de toiletten uitegrust zijn met een bakje water in plaats van wcpapier. Waar de kroegen onvindbaar zijn. Waar een snor het toppunt van mannelijkheid is. Waar de maaltijden voor amoebe's in je buik kunnen zorgen (hè Iris!). Waar de druppels constant over je gezicht lopen. Waar de taxi je nooit heenbrengt waar je hem vraagt. Waar je gigolo's op straat krijgt aangeboden. Waar Imodium een eerste levensbehoefte is. Waar ze denken dat het in Nederland altijd heet is. Waar je kan zwemmen in de straat als het heeft geregend. Waar ze drommedarissen kamelen noemen. Waar ze speciaal voor jou een 'good price' maken in de winkel. Waar iedereen in de bus je aanstaart. Waar je voor 1 euro 72 in een heerlijk hotel slaapt. Waar iedereen vraagt of je getrouwd bent: YES! Waar de kinderen je om pennen en roepies smeken. Waar ze denken dat je van ananas een abortus krijgt. Waar de straat een openbare toilet is. Waar ze denken dat Nieuw Zeeland in Europa ligt en waar Indiase vijf minuten een half uur duren.


Namasté. Sanne

(Tot India part II!)

Met HalloBuitenland.nl kun je Sanne in India echt goedkoop bellen!